Maria van den Muijsenbergh, Palliatieve zorg door de huisarts. Ervaringen van huisartsen, patiënten en hun naasten

Een proefschrift van de Faculteit Geneeskunde aan de Universiteit Leiden. Ondertitel: Ervaringen van huisartsen, patiënten en hun naasten

Dit onderzoek, gedaan onder een geselecteerde groep huisartsen, gaat over de palliatieve zorg door de huisarts voor patiënten met kanker: wat doet de huisarts vanaf het moment dat bekend is dat de patiënt ongeneeslijk ziek is en hoe wordt dit ervaren door patiënten, hun naaststaanden en de huisarts?
De palliatieve fase duurt soms korter dan een maand en soms langer dan drie jaar, met een gemiddelde van zeven en een halve maand. Huisartsen besteden ongeveer drie kwartier per werkweek aan palliatieve zorg. In het proefschrift is onderzoek gedaan naar de begeleiding door de huisarts, de behandeling van de lichamelijke klachten als pijn, moeheid en misselijkheid, de psychische klachten, de mantelzorg en thuiszorg, en stervensbegeleiding . Uit het onderzoek komt naar voren dat huisartsen en patiënten dezelfde aspecten van palliatieve zorg belangrijk vinden. In tegenstelling tot de huisartsen willen patiënten echter niet steeds stilstaan bij het feit dat ze gaan sterven; ze vinden dat de huisarts vaak te somber doet. In de literatuur wordt getwijfeld aan de kennis en kunde van huisartsen om adequate palliatieve zorg te bieden, gezien de vele lichamelijke klachten van de patiënten en de vermeende geringe ervaring van de huisarts met palliatieve zorg. Deze twijfel wordt door dit onderzoek niet gerechtvaardigd. Huisartsen zijn hier wel degelijk toe in staat, dank zij hun integrale benadering en hun continue persoonlijke relatie met patiënt en diens familie.
Een selectie uit de stellingen: **
in de palliatieve fase is persoonlijke continuïteit van de zorg essentieel; ook parttime werkende huisartsen blijken hiertoe in staat.
Zolang binnen de geestelijke gezondheidszorg een tekort is aan plaatsen voor acute opvang, moet elke politieregio beschikken over de nodige voorzieningen om op verantwoorde wijze psychiatrische patiënten in een politiecel te laten verblijven.
De stelselmatige confrontatie met protocollen leidt tot intellectuele luiheid; medisch studenten nemen klakkeloos een zwangerschapstest op in hun behandelplan, zelfs bij een kleuter met brandwonden.




[ terug ]