logoplaatje
titel: Bibliotheek
plaatje: Terminaal. Toch?

Terminaal. Toch?

plaatje: bulletTweemaal was hij al terminaal verklaard. Eigenlijk had hij dus al lang dood moeten zijn. Maar hij leefde nog. Nu was het weer zover: weer werd hij terminaal verklaard.
Volgens de deskundigen had hij nog maar een paar maanden te leven. En deze keer was dat echt zo. Dat wisten ze zeker!
Het liefst had hij weer thuis willen sterven. Maar zijn vrouw kon dat niet meer aan. Tweemaal terminaal thuis vond zij wel genoeg. Het Gasthuis was daarom een goed alternatief. Daar zou hij `eindelijk` gaan sterven. Tenslotte is `driemaal scheepsrecht`, vond hij.
Gelaten wachtte hij op wat komen ging. Alles was al geregeld: van erfenis tot crematie. Angst voor de dood kende hij niet meer en op stervenliggen, ach, dat was voor hem routine geworden waar hij niet al te veel aandacht aan wilde besteden. Wat hem betreft ging het leven gewoon verder, zo goed als kwaad als dat ging.
Vaak zat hij in zijn ‘gewone’ kleren op bed te lezen of speelde schaak op zijn onafscheidelijke schaakcomputer. Die was bij gebrek aan echte tegenstanders zijn tegenstander én uitdager. Hij voelde er niets voor van zijn bed zijn sterfbed te maken. Denken en mijmeren over het leven in het algemeen en over de zin van zijn bijna voorbije leven in het bijzonder, dat vond hij prachtig. Hij geloofde niet in het hiernamaals of in een leven na de dood. Maar toch, nieuwsgierig en leergierig als hij nog steeds was verlangde hij er toch naar om eens een kijkje te kunnen nemen in het leven voorbij de dood. Hoe zou het daar zijn of zou er wel iets zijn? Hij dacht van niet, maar je wist maar nooit. Zo bracht hij de tijd door, een week, twee weken, een maand, twee maanden, drie maanden. Ups en downs wisselenden elkaar af. Soms was er het besef en de overtuiging dat het einde echt nabij was. Maar dan, wonderbaarlijk genoeg, overleefde hij weer een crisis. Om er moedeloos en gek van te worden.
Na bijna 8 maanden in het Gasthuis vond hij het welletjes. Hij had geen zin meer om nog langer in dit sterfhuis te wachten op de dood die toch niet komen wilde. Als een deskundige verklaarde hij zichzelf niet langer terminaal meer. En, zo voegde hij er aan toe: anders denken doet anders handelen. Dus pakte hij zijn spullen en ging naar huis. Daar hij heeft hij nog bijna een jaar geleefd totdat de dood hem tenslotte toch echt kwam halen.

Reacties

Wilt u reageren op deze column? Dat kan hieronder.



(e-mail wordt niet getoond, wel verplicht)
 
Manny van der hulst schreef op 22-01-2011 16:51
ik zit in zo,n xelfde situatie en iedere keer word hrt weer een nieuw jaar ik heb het gevoel dat mensen me niet meer serieus nemen ik krijg al 4 jaar morfine en het laatste jaar 24 anti biotica kuren voor longontsteking en steeds kom ik er weer bovenop, somswou ik dat het maar afgelopen is maar als ik me wat beter voel wil ik nog leven,sterkte
Smith schreef op 04-06-2009 11:06
Of ik het verhaal over mijn vader lees, die trouwens nog leeft. Hij zette de specialist met wie hij in januari 2006 zijn ‘slecht nieuws gesprek’ voerde onder druk: hoe lang zou hij nog leven. De dokter, na meer dan 4 keer verklaren dat hij het antwoord niet wist, dat hij God niet was, zei ten einde raad: in vergelijkbare gevallen is de resterende tijd tussen nu en de dood meestal tussen een half en twee jaar, maar nogmaals: dat kunnen we niet zeggen. Maar mijn vader wist nu: hij zou binnenkort sterven.
Wie het maar wilde horen zei hij het, en hij zag ieder pijntje aan voor een naderend einde.
Overal vertelde hij dat hij terminaal was. Na een 4 of 5 keer generale repetitie te hebben gehouden van doodgaan, waarbij hij iedere keer opnieuw afscheid nam van de familie, afscheid nam van vrienden, verspreid over een tijdspanne van een jaar of 3, en de pijn iedere keer iets anders bleek te zijn, (een verstopping i.p.v. het kankergezwel, griep i.p.v. uitzaaiingen), was zijn vrouw volkomen verzenuwd, en had hij ruzie met iedereen. De egocentriciteit van de patient mag nooit besproken worden, maar die kan enorm zijn. Hij voelt en heeft van alles, en dat ontkent niemand, het is alleen niet de dood. Hij staat ingeschreven voor een hospice, want wil op alles voorbereid zijn (je eigen dood regisseren etc.) maar is niet stervende, en ik denk dat dat nog wel enige tijd kan duren. Maar hij vindt dat men hem niet serieus neemt. Dat is het enorme nadeel van ’de waarheid vertellen’ in een slecht nieuws gesprek. Hoewel de dokter er niks aan kon doen, mijn vader deed hem de duimschroeven aan, (ik was er bij), de aan de dokter ontlokte “waarheid” was een vernietigend oordeel met verstrekkende gevolgen. Mijn vader wacht nu al 3 en een half jaar angstig voor lijden, op de dood, die maar niet komt. In tegenstelling tot het hierboven genoemde voorbeeld van de man in het Gasthuis, ziet hij alles aan voor het definitieve einde. Het is erg moeilijk met hem te communiceren, hij wil niets aannnemen, hij weet alles beter. Hij weet je schuldgevoel feilloos aan te wakkeren. Hij kan immers ieder moment sterven? En wat als je hem nu eens niet helpt, niet klaar staat om iedere boodschap te doen waar hij om vraagt, probeert een keer te lachen om een sombere depressieve sfeer te doorbreken? Als je hem niet wilt geloven als hij zegt: ik ben binnenkort dood. Dan zal je het bezuren als hij inderdaad doodgaat, je zal je leven lang je schuldig blijven voelen!
We zijn bijna 4 jaar verder, en hij leeft. Vol met klachten, maar hij leeft en hij regeert zijn omgeving nog steeds met straffe hand: ieder moment kan het afgelopen zijn. Hij is een ander mens geworden, of liever gezegd, zijn slechte eigenschappen zijn volledig uitvergroot. Ik wilde dat de dokter, in begin 2006 had gezegd: Meneer, u kunt er honderd mee worden! Dat was misschien niet eens gelogen, en had mijn vader, en ons, waarschijnlijk heel veel leed bespaard.

Mal schreef op 14-02-2009 00:51
Als een deskundige je terminaal verklaart wil als nog niet zeggen dat het zeker is dat je dood gaat, Waarlijk God heeft de mensen geschapen en zal dan ook zelf beslissen wanneer hij de ziel terug neemt, een deskundige kan je niet zeggen wanneer je dood gaat!