Sterven op de berg

Moeder is oud. Het leven is geleefd en het is tijd om te gaan sterven. Niet temidden van de familie want sterven doe je alleen, zo is de gewoonte. Bovendien geef je jezelf terug aan de natuur die leven schenkt, maar op het einde van je leven dat leven ook weer terugneemt.
Het gebeurt boven op een berg. Je oudste zoon draagt je er heen, ook dat is de gewoonte.

Wij zien de moeder in een mand stappen. Zij heeft proviand bij zich voor onderweg, want de tocht duurt de hele dag. De zoon bindt de mand op zijn rug en begint aan de weg naar boven. Het pad is steil. In een rustige cadans loopt hij naar boven. De lucht is strakblauw. Naarmate hij hoger komt, gaat het harder waaien, begint het te sneeuwen en wordt het steeds kouder. Een enkele keer stopt hij. Zijn moeder weegt weliswaar niet veel, maar toch valt het hem zwaar zijn moeder naar de dood te dragen. Op hun tocht worden zij begeleid door een colonne aasgieren voor wie dit een vertrouwd beeld is. Voor hen is het een kwestie van wachten.

Boven op de berg, in een ijzige koude, helpt hij zijn moeder uitstappen. Zij gaat op de grond zitten, kaarsrecht, met de ogen gesloten, naar binnen gekeerd. Ze ademt nauwelijks. Er wordt geen woord gesproken. Voordat de zoon terugkeert, kijkt hij nog een keer om en ziet dat zijn moeder eruit als een ijzig standbeeld. Zo ziet de dood dus eruit.

Rinie Arts, 30 oktober 2005

Reacties

Wilt u reageren op deze column? Dat kan hieronder.