De tijd verstreek

Ik denk nog heel vaak aan je. Aan hoeveel indruk jouw dood op me heeft gemaakt. Aan hoe je mama, door haar tranen heen, vertelde dat je het leven en de wereld niet meer aankon, omdat je vond dat er zoveel gemene mensen waren. Dat het eigenlijk de laatste jaren zo goed met je ging... Hoe ik zocht naar de woorden, maar ze niet kon vinden en daarom alleen maar je papa, mama, broer en zusje vast kon houden.

Het intense verdriet, de woede, maar ook de trots die zij voelden. Trots op wie je was en boos en verdrietig omdat je er nu niet meer was. Je lag daar zo stil in je bed, omgeven door foto`s, brieven, knuffels, kaarsen en de steen die jou moest helpen je weg naar het licht te vinden. De tijd verstreek. En ik denk aan hoe ontzettend ik moest huilen toen ik thuis kwam. Wat ging er toch allemaal om in dat mooie koppie? Als je zeventien bent moet je plezier maken, genieten en vooral leven...

Nog steeds krijg ik kippevel wanneer ik denk aan je begrafenis; hoe graag we met z`n allen wilden dat het perfect zou gaan. Voor jou. De spanning op die dag was enorm, maar het is gelukt. Het definitieve moment van afscheid was het afscheid dat je verdiende; een dag vol liefde en emoties samen met de mensen die zoveel van je houden en jou nog elke dag missen.

Wanneer ik `s avonds vanaf de weg de plaats kan zien waar jij begraven ligt, kijk ik altijd even of de kaarsjes bij je branden. Over een paar dagen is het april......De maand waarin jij achttien jaar zou worden. In deze maand zal ik de zaadjes van de vlinderbloemen planten. En als er dan deze zomer een vlinder op gaat zitten, zal ik in stilte nadenken over jouw schoonheid waar geen licht meer op valt. Om later, wanneer de vlinder weg zal vliegen, weer aan jou te denken, aan hoe jij weg bent gevlogen uit dit leven en naar ik hoop op weg bent gegaan naar het licht waar je zo naar verlangde...

Rian Krijger

Reacties

Wilt u reageren op deze column? Dat kan hieronder.