Slaap lekker lieverd

Zij noemde mij "kind" en ik zei altijd "lieverd" tegen haar. Een beetje ongewoon misschien, maar het ging allemaal zo vanzelf dat het niet onnatuurlijk of gemaakt was, het voelde voor ons allebei gewoon goed.

Ze was zo`n bijzondere vrouw en ondanks het grote leeftijdsverschil, een dikke 60 jaar, konden we samen overal over praten. Haar levenswijsheid, haar intelligentie en haar humor waren geweldig... Ademloos kon ik luisteren naar de verhalen over haar leven. Ze had geen makkelijk, maar wel een heel rijk leven gehad; zo had ze de halve wereld al gezien en woonde een lange tijd in Argentinie met haar man en kinderen. Andersom was zij ook altijd oprecht geinteresseerd in mij en naar de dingen die ik deed naast m`n werk. Elke dag las ze 3 landelijke ochtendbladen, ze steunde ongeveer 26 goede doelen en de televisie stond de hele dag aan. Geen journaal werd overgeslagen en zelfs aan de Nationale IQ test deed zij mee en scoorde zelfs bovengemiddeld!! Hoewel ze nooit meer buiten kwam, bleef haar interesse voor wat buiten gebeurde lange tijd aanwezig. Iets wat je niet heel vaak tegenkomt is mijn ervaring. Het viel haar zwaar om afhankelijk te zijn en we spraken daar regelmatig over. Ik denk dat wij daar als zorgverleners wel eens te makkelijk over denken. Wat het eigenlijk betekent voor een mens om totaal afhankelijk te zijn van een ander, daar staan wij doorgaans niet zo heel vaak bij stil. Maar door mensen zoals zij, leren we dat soms wel te doen.

Ik heb me altijd gerealiseerd dat ik haar "lievelingszuster" was, ze stak het ook bepaald niet onder stoelen of banken. Na mijn verjaardag stond er altijd een prachtige bos bloemen op me te wachten en natuurlijk zei ik haar dat dat toch helemaal niet nodig was, maar dat ik het wel ontzettend lief van haar vond. "Ach, kind.....ik ben zo blij dat ik eens wat terug kan geven" was haar reactie dan.

Nooit meer zal ik het moment vergeten......Al geruime tijd had ik last van mijn rug en had al van alles geprobeerd om daar vanaf te komen, maar behalve een fikse pijnstiller was er niets dat hielp. Op een avond kwam ik bij haar binnen en ze zat opvallend recht in haar stoel. Met grote, glunderende ogen vertelde ze me dat ze iets voor me had tegen de rugpijn. Lachend vroeg ik haar welk wondermiddel het betrof en hoe ze eraan kwam. "Kind, m`n dochter uit Engeland heeft het meegebracht en ik weet zeker dat het helpt! Zal ik je rug er mee insmeren?" Ik stelde voor om eerst haar te helpen en daarna zou zij mij helpen.

Nadat alle rituelen voorafgaande aan het naar bed helpen waren uitgevoerd, ben ik naast haar op het bed gaan zitten. "Kun je aanwijzen waar de pijn precies zit, kind?" vroeg ze mij en ik wees haar de plek aan. Ik deed het jasje van mijn uniform naar boven, opdat het smerig ruikende goedje niet op mijn jasje terect zou komen. "Doe ik het zo goed, kind en voel je al wat?"
Ik vertelde haar dat het stonk, maar ze deed het heel goed en ik voelde heel mijn onderrug warm worden. Dat was goed volgens haar en haar overtuiging van de werking van het zalfje zorgde er al haast voor dat de pijn verdween.... Dit was zo`n bijzonder moment voor haar en voor mij dat ik heel blij ben dat ik haar dat niet ontnomen heb. Er waren collega`s die het niet begrepen of zelfs onprofessioneel vonden, maar ze kunnen allemaal de boom in met hun professionaliteit. Ik weet wat het voor haar betekend heeft en dat is me nu net iets meer waard dan het oordeel van een paar collega`s.

Nadat ze klaar was heb ik haar bedankt met een kus en nam afscheid zoals ik dat iedere avond deed: "Slaap lekker lieverd en tot morgen!" De volgende dag las ik in de overdracht dat ze was opgenomen in het ziekenhuis en nog diezelfde week zocht ik haar op. Ze was erg ziek en vreselijk moe, maar toch verscheen een glimlach rond haar mond toen ik binnenstapte. Ik ging bij haar op bed zitten, hield haar hand vast, praatte tegen haar en legde een koude washand op haar hoofd. Na een half uur was ze in slaap gevallen en zachtjes ben ik opgestaan van het bed. Ik gaf haar een kus op haar voorhoofd en fluisterde :" Slaap lekker lieverd." Met een brok in m`n keel en tranen die achter m`n ogen brandden, verliet ik het ziekenhuis. In de auto op weg naar huis besefte ik dat haar niet meer zou zien. Twee dagen later overleed ze en zes dagen later stond ik aan haar graf... De tranen biggelden over m`n wangen toen ik voor de allerlaatste keer kon zeggen : Slaap lekker lieverd. Ik zal je missen en nooit vergeten!!!

Rian Krijger

Reacties

Wilt u reageren op deze column? Dat kan hieronder.