Een lange weg

Het is een lange weg....
Ze kennen elkaar nog maar kort, een jaar of vijf, maar er is geen moment geweest dat hij ongelukkig was met haar. Elke morgen als hij wakker wordt naast haar is een feest.
Een gevoel van warmte vervult zijn hart als hij naar haar kijkt in de ochtendschemer. Nooit eerder was hij zo gelukkig. Het mooiste aan haar vindt hij haar lange blonde haren die schitteren als goud in de zon. En haar ogen.....die prachtige twinkeling in haar grote blauwe ogen als ze lacht. De lange blonde haren en de twinkeling in haar ogen zijn verdwenen. Sinds de dag dat de arts haar vertelde dat ze ziek was en nooit meer beter kon worden zijn haar ogen veranderd. Nu voelt hij slechts een dof gevoel in zijn hart als hij wakker wordt. Alleen.....

Hij gaat gebukt onder het verdriet en de onmacht waarmee hij moet leven op dit moment. De dagen kruipen voorbij, er lijkt geen eind aan te komen.
Haar bed staat in het midden van de woonkamer met uitzicht op de tuin waar ze zo van houdt.
Steeds wanneer hij naast haar aan het bed gaat zitten wordt hij overmand door verdriet.
Haar ogen zijn gesloten en het lijkt alsof ze verzonken is in een hele diepe slaap.
Een slaap waaruit ze nooit meer zal ontwaken.
Ze is al onderweg naar het einde, maar kan het leven nog niet helemaal loslaten.
Het is een lange weg. Ze is er bijna........
Afschuwelijk, walgelijk vindt hij dit zelfs en kan het niet aan zijn vrouw zo te zien. Hij drinkt en wordt dronken. Hij is er nog niet. Hij heeft nog een hele lange weg te gaan...

Rian Krijger

Reactie

Wilt u reageren op deze column? Dat kan hieronder.