Balans

Zijn hoofd tolt van vermoeidheid en even wankelt hij als hij opstaat uit zijn stoel om naar haar bed te lopen. Alles lijkt zo leeg nu. Hij doet het schemerlampje boven haar bed aan en weer uit. Donker moet het zijn en donker zal het blijven. Zelfs het licht van de lantaarntjes in de tuin moeten doven. Schuifelend gaat hij naar buiten en moet zich vastgrijpen aan de schuifpui om zijn evenwicht te bewaren. Alles is uit balans nu het mooiste en het liefste van hem is weggegaan. Nooit had hij kunnen vermoeden dat hij zich zo zou voelen als nu: alleen, verlaten en eenzaam. Hij verlangde toch naar dit moment, voor haar was het toch beter zo? Hoe vaak had hij gesmeekt dat haar einde spoedig naderen zou? Hoe onmenselijk was haar lijden geweest? Hoe ondraaglijk waren zijn pijn en verdriet om machteloos te moeten toezien?

In de grote leren stoel ploft hij neer en zucht. Met zijn hoofd in zijn handen en de handen in het haar, begint hij te snikken. Onbedaarlijk en met lange halen huilt hij onophoudelijk. Al het verdriet, de woede en de onmacht van de afgelopen maanden stromen via zijn tranen naar buiten. Uit de keukenkast haal ik een kaars en samen lopen we naar het bed. Met trillende handen steekt hij het kaarsje aan en zet het op het bedtafeltje naast het lege bed. Een heel zwak lichtje in het donker. Hij zal dat lichtje nodig hebben om hem te helpen zijn balans weer te vinden......

Rian Krijger