Brief voor Bo

Vandaag zou je veertig zijn geworden. Raar is dat, omdat je al twaalf jaar niet meer bij ons bent. Samen met je moeder probeerde ik eerder deze week een voorstelling te maken van hoe het zou zijn als jij hier nog was. Je kinderen hadden dan nog een mama, je vader en moeder hadden dan nog een dochter, je man had nog een vrouw, je broers hadden nog een zusje en je vriendinnen hadden dan nog hun vriendin. Hoe zou je eruit gezien hebben op je veertigste? Had je grijze haren gehad? En rimpels misschien? Je moeder zei me dat je vast je haren geverfd zou hebben. Rimpels vond je volgens haar niet echt erg. Op je achtentwintigste had je al rimpels, lachrimpels welteverstaan.

Je was zo`n vrolijke meid, zo`n lieverd. Gelukkig met je man, gek op je zoon van drie en dolgelukkig met de geboorte van de jongste. Hoe wreed kan het leven zijn heb ik me dikwijls afgevraagd toen jij plotseling van de een op de andere dag stierf. Als er al een God bestond, bestond hij voor mij vanaf dat moment niet meer. Want het is niet eerlijk dat de goede mensen doodgaan. En het is niet eerlijk dat je die kleine aan de borst hebt gehad, geknuffeld hebt en van hem gehouden hebt, terwijl hij zich nu niets meer kan herinneren van zijn moeder. Het is niet eerlijk dat je eerder sterft dan je ouders, dat is niet zoals het hoort te gaan.

En toch ging het zo. Twaalf jaar geleden alweer......Waar blijft de tijd? Wat gaat alles toch snel. De dag van jouw overlijden staat me nog helder voor de geest, ik herinner het me als de dag van gisteren. Het was op een dindag. De zaterdag daarvoor kwamen we nog op kraamvisite om je jongste zoon te bewonderen. Wat was hij mooi en wat was je trots! Hij is nog steeds mooi. Hij lijkt op jou; dezelfde donkere haren, grote bruine ogen en dezelfde boevenkop. Hij heeft alleen geen sproetjes, dat zul je wel fijn vinden denk ik. Hij is een levende erfenis, zo zie ik het. Ik vind het een mooie gedachte dat jij voortleeft in je kinderen. Als ik naar hen kijk, zie ik jou.

Vandaag leggen je vader en moeder veertig rode rozen op je graf en de jongens komen ook nog wel even bij je langs. Als ik de oudste vanmiddag zie, krijgt hij een hele dikke knuffel van me en ik zal er van jou ook een geven. Van mij krijg je een roze roos, want roze is je lievelingskleur. Ik weet niet waar je bent nu, je kunt dit vast niet lezen, maar ik hoop dat je ergens bent waar je kunt voelen dat we je niet vergeten en nog steeds van je houden. Voor altijd in ons hart heet dat geloof ik. Dat is waar jij bent Bo, voor altijd in ons hart. Zie je later!

Rian Krijger