In het voorbijgaan

Bezint eer gij begint. Overdenk eerst eens goed alvorens je iets ten uitvoer brengt. Wik, weeg en besef wat er gebeuren zal, wat de moegelijke gevolgen zullen zijn van je handelen. Denken is moeilijk, vooral denken voor jezelf. Voor iemand anders denken is makkelijker en leidt de aandacht af van jezelf. Gaan we daar soms niet aan voorbij? Aan het denken over hoe we zelf in het leven staan. Hoe eenvoudig is het een ander op de vingers te tikken en hoe lastig is het om jezelf terug te fluiten? Hoe evenwichtig zijn we zelf, hoe maken we de balans op van ons leven? Hoezo de balans van je leven? Je gaat toch nog niet dood? Ik hoop het niet, maar het zou ook net zo goed wel kunnen gebeuren. Niet alleen die oude chagrijnige buurman die fout was in de oorlog gaat dood, ooit zijn we allemaal aan de beurt. De een eerder dan de ander, de een onverwacht en de ander minder onverwacht. De een kiest er zelf voor, de ander wacht het moment gelaten af.

Ik las eens iets over ene Bryan Dyson, de president van een van `s werelds meest bekende bedrijven. Hij schreef de treffende woorden: "Stel u het leven voor als een spel waarin u met vijf ballen tegelijk jongleert. U noemt ze: werk, gezin, gezondheid, vrienden en geest. Snel zult u merken dat werk een rubber bal is; als u hem laat vallen, stuitert hij terug. Maar de andere vier ballen, gezin, gezondheid, vrienden en geest zijn van glas gemaakt. Als u een van deze ballen laat vallen, zijn ze onherroepelijk beschadigd, gehavend, geschonden, gekrast of zelfs in gruzelementen. Dat moet u goed begrijpen."

Daar zouden we eigenlijk nooit aan voorbij mogen gaan, dat besef. Voor mij is een moment van bezinning altijd wanneer ik aan het werk ben of vlak daarna. Dan bedenk ik me weer eens even waar het nu werkelijk om gaat in het leven. Wat voor mij belangrijk is. Zoals afgelopen zaterdag toen ik onverwacht moest werken. We keken elkaar aan en wisten dat het goed was. Zij is oud en zal spoedig sterven. We spraken met elkaar, luisterden naar elkaar en we waren stil met elkaar. We hebben gelachen en ons hardop afgevraagd hoe het daarboven zou zijn. Naar alle waarschijnlijkheid weet zij dat eerder dan ik. Ze wil een borrel en een sigaret. Ik schenk haar een Amaretto in, steek een mentholsigaret voor haar op en ze geniet. Ik geniet ook. Van haar dankbaarheid, haar humor en van het moment dat voelt alsof we elkaar al jaren kennen. De hele dag zorg ik voor haar. Ze zegt dat ze zich een prinses in Monaco waant. Wanneer ik haar help vraagt ze even of ze aan mijn haren mag voelen en vertelt dat ze vroeger ook zo`n lange paardenstaart had. Nu heeft ze geen haar meer, de pruik die ze heeft, draagt ze niet. Dat ding past niet bij haar vindt ze. Ze valt in slaap. Een rustige slaap met een tevreden gezicht. Het is goed zo, ik ben er klaar voor lijkt haar gezichtsuitdrukking me te vertellen. Ik zit naast haar op een stoel en streel haar hand. Een moment van bezinning. Hier ligt iemand met een leven achter zich van mooie en verdrietige momenten, hier ligt een mens die totaal zichzelf is en waarbij ik zo ontzettend mezelf kan zijn. Hier ligt een vrouw die klaar is met haar leven en klaar is om te sterven. En hier zit ik, naast haar...

Wanneer ik opsta om iets te drinken te halen merk ik in het voorbijgaan ineens hoe mooi het is om daar te zijn. Voor haar en voor mezelf. Ze lijkt opgelucht, omdat het vechten niet meer hoeft. Ik voel me op mijn gemak, omdat hier gezegd kan worden waar het op staat. Als er al een stilte valt, is dat geen ongemakkelijke of pijnlijke. Er gaat een soort van serene rust van haar uit die ze onbewust op mij overbrengt. In de hectiek van het leven sta ik even stil, kan alles even vergeten door daar te zijn en met haar dat laatste eindje mee te lopen. Bezinning dus.... Zo af en toe, in het voorbijgaan, zouden we eens een moment stil moeten staan om ons te bezinnen.

Rian Krijger