Aureool

Er waren veel dingen waar hij spijt van had. Hij ging vroeger één keer per week naar zijn moeder. Dat vond hij toen vaak. Nu kwamen zijn kinderen elke dag. Hij had daar heel veel steun aan en keek er naar uit.

Hij was streng godsdienstig opgevoed. Met veel regels en plichtplegingen. Hij had de kerk verlaten maar nooit zijn geloof. Hij was over veel dingen anders gaan denken. Vooral dat wij met onze menselijke gedachten niet zoveel weten over Gods grootheid. Hij was ook onzeker over zichzelf. ‘Had hij het wel goed gedaan?’ Zijn kinderen en wij probeerden hem te bemoedigen en te bevestigen. Ze zeiden dat ze van hem hielden, dat het zo goed was en dat hij gerust mocht gaan. Dat is belangrijk om te horen als je het leven los moet laten.

Hij was heel punctueel en had zijn hele leven alles goed geregeld. Nu ging hij, na zijn dood, een ander leven tegemoet. Dáár was hij van overtuigd. Ook dat daar niet zo veel valt te regelen!

Ik vroeg hem of hij het nog aankon. Hij vertelde dat hij al een hele tijd met één been aan de andere kant was. “Bovendien”, zei hij, “heb ik veel steun aan wat ik voel boven mijn hoofd. Het voelt net als haar van zo’n 15 centimeter lang dat rechtop staat.” We moesten een beetje lachen want hij was kaal en door zijn beschrijving zag je het zo voor je. Toen ik op die manier naar hem probeerde te kijken, en bedacht dat ik hem op dat moment helemaal niet in de war vond, leek het op wat ik vaak op oude schilderijen heb gezien. Mensen met een aureool om hun hoofd. Ik vertelde dat aan hem en zei dat hij mogelijk dingen voelde die wij niet kunnen zien. “Jazeker” zei hij stellig. Zijn familie was verbaasd, dat waren ze helemaal niet van hem gewend. Ik werd er helemaal blij van. Voor mij weer een bevestiging dat er veel meer tussen hemel en aarde is dan wij kunnen zien.