Op hoge hakken

Haar neef en haar vriendin met haar dochters mochten nog bij haar op bezoek komen. Haar vriendin was dement. Toen mevrouw een poosje bij ons was zorgden de dochters van haar vriendin dat er wat meubels naar het hospice kwamen. Ook een grote klerenkast, met veel kleren met bijpassende nagellak en lippenstift en veel schoenen Al vlug kon mevrouw niet meer alleen lopen.. Ze vond het goed als er een vrijwilliger hielp maar die brak zowat haar rug. En dan komt er een moment dat iemand zegt ‘’Nu wordt het tijd voor platte schoenen en een rolstoel” ook voor onze gezondheid! Woedend was ze. Dat was ze ook toen haar vriendin in haar broek plaste, op haar mooie stoeltje. Want zij wilde wel platte schoenen dragen, maar géén incontinentie materiaal! .

Mevrouw was haar hele leven verpleegkundige geweest. Ze kon scherp observeren en had precies in de gaten wat er allemaal gebeurde in het hospice maar wilde niet geconfronteerd worden met lijden en aftakeling. Dat was af en toe knap ingewikkeld.

Ze kreeg andere medicatie, voelde zich veilig, kreeg lekker te eten. Ze knapte zo op, dat ze zich, als verpleegkundige, zorgen maakte of ze wel terminaal was. Dat heeft haar veel onrust gegeven. Ze hield er serieus rekening mee dat ze nog naar andere woonruimte moest gaan zoeken. Ze zou het heel erg vinden om bij ons weg te moeten gaan maar het leek haar ook wel weer fijn om nog een poos te leven.

Ze vertelde dat ze zoveel had geleerd. Daar was ze erg verbaasd over, dat had ze nooit verwacht. Toen kreeg ze longontsteking, de antibiotica hielp niet. Ze kwam op bed te liggen. We hielden weer ons hart want we dachten dat dát wel heel moeilijk zou worden. Ze lag een paar dagen rustig in bed, sliep veel en stierf langzaam. Ze kreeg een nieuw pakje aan met bijpassende nagellak. En natuurlijk had ze schoenen met hoge hakken aan toen ze het hospice verliet.