Zielepijn

Het was wonderlijk met die pijn. Hij kreeg er iets voor en toen was het al weg. Er was ook wel een last van hem afgevallen. Hij woonde alleen. Zijn neven en nichten en buren zorgden voor hem. Dat deden ze heel trouw en liefdevol. Zijn vrouw was 3 jaar geleden overleden. Hij had de laatste 5 jaar voor haar gezorgd. Ik keek naar de foto van een oude vrouw.” Mijn lieve mooie meisje”, zei hij. Hij miste haar. Hij miste zijn zoon die al 33 jaar dood was. Hij miste het voldragen kindje wat direct na de geboorte was gestorven. Hij miste de kinderen die hij verloren had door de miskramen die zijn vrouw had gehad.

Depressief?
Nee dat was hij niet. Hij had veel verdriet en wilde nu wel sterven. Hij had het duidelijk zichtbaar goed bij ons. Ik genoot ook van het contact dat we met elkaar hadden. Zijn humor, zijn charme, het aanraken. Hete havermoutpap met veel suiker. Hij liet het zich allemaal welgevallen.

Het is op!
Ineens was het op. Hij sprak het ook uit. Ik mis ze zo verschrikkelijk. Hij noemde de hele rij weer op. Samen met zijn vrouw had hij zijn kinderen gemist en nu moest hij ze al drie jaar alleen missen. Iedereen was zo goed voor hem maar niemand kon haar en hun plaats innemen. Hij kreeg heel veel pijn. De medicatie moest in noodtempo omhoog, zonder dat het echt hielp. Dat is zo rottig. De pijn zou heel goed door metastase van de kanker kunnen komen. Dat ga je niet meer onderzoeken. Hij riep steeds” HELP ME!” en keek je dan smekend aan. Zijn handen vasthouden gaf soms wat rust. Zijn familie was om hem heen. Ze waren er allemaal. Het waren er veel. Dat gunde ik hem. Het heeft 3 dagen geduurd. Ik voelde weerstand bij mezelf om de medicatie te verhogen maar er zat eigenlijk niets anders op. Zielepijn, het is niet te bewijzen en er is geen kruid tegen gewassen.

Rouwpak.
Hij had zijn kostuum zelf ontworpen en genaaid. Keurig. Driedelig. Antrasiet grijs. Zijn familie hielp nu ook weer mee. Ze dachten dat het eng was maar dat bleek niet zo te zijn. Ze vonden dat hun oom het verdiende om voor de laatste keer netjes verzorgd te worden. Dat vond ik ook. Dat verdient ieder mens. Toen hij daar zo rustig lag en er zo mooi uitzag voelde het voor mij ook wel weer goed. Drie dagen op een heel leven. We hebben hem niet alleen gelaten en alles gedaan wat we konden doen.